ถิ่นสราญตระการดั่งฝัน
เปรียบปานวิมานลอยหลั่นนั้นคือถิ่นแห่งเราวิไล
โอ้ทิวทัศน์งามตื่นใจ
ดุจเทพสรรค์สร้างไว้ให้ งามสดใสไม่มีสร่าง
อบอวลไว้ด้วยไอกลิ่นรัก
ผูกพันเขียวเหลืองตระหนัก รักคงมั่นไม่มีรู้จาง
โอบเราไว้ไม่อ้างว้าง
เนิ่นนานขวัญยังสร่าง มิเลือนรางครั้งเคยอยู่
ธรรมะ จารี สุขัง เสติ
น้อมนำให้ประพฤติธรรมเชิดชู
คงพาให้เราเป็นสุขทุกผู้
ผองชาวครูย่อมจารึกใจ
แม่พิมพ์งามเพียบความรอบรู้
ภาระทั้งมวลของครูรู้กันอยู่หนักแท้ฉันใด
เมื่อเป็นครูย่อมสุขใจ
ทุ่มเททั้งชีวิตให้มวลเด็กไทยได้วิชา
|
