อกเอ๋ยไม่ควรเลยต้องช้ำ
เสียงเพลินคำที่เขามาพลอดพร่ำ
คำเอื้อนเอ๋ยเปรยปรายย้ำ
จนซึ้งใจจำคำที่พร่ำรำพัน
เชื่อเขาด้วยมัวเมาคำหวาน
ในดวงมานจึงร้าวรานป่วนปั่น
เพลินคำล่อเยินยอนั้น
เพลินหลงจำนรรจ์จึงโศกศัลย์เปลี่ยวเปล่า
รักเอ๋ยรักชายหมายแค่พอสม
ครั้นได้ภิรมย์สมดั่งใจเขา
พลันราอารมณ์ให้ตรมหมองเศร้า
ลืมรักเก่าทิ้งเราตรมอยู่เดียว
เพื่อนหญิงไม่กริ่งเกรงเอาไว้
มัวเพลินไปจะช้ำใจจริงเจียว
คำชายนั่นหมั่นเฉลียว
คนไหนใจเดียวจึงค่อยรักปักจิต
|
