เราจากกันวันนั้นยังจำ
จากกันวันฝนพรมพรำพรางม่านกรรม คล้ำครึ้มคลุมเวร
ลมครางฝนครวญ ไพรสั่นซวน รวนระเนน
ความกดดันขั้นเดนเหมือนจะเค้น ฆ่าตาย
เราจากกันวันนั้นนานมา
แต่เมื่อวสันต์ลีลาฤาสร่างซาฝนฟ้าฟูมฟาย
ฤดู ฤดี มันไม่มีวันคืนวาย
มันสาปใจ สาปกาย คล้ายมนต์ร้าย พรายผี
ผีวสันต์มันหลอกมันหลอน
ปีศาจวสันต์วันก่อน ยังสังวรณ์เวรนี้
ฟัง โถฟัง ฟังฝนตกซี เหมือนนรกตกตี
ย้ำขยี้ใจตรม
ไป จากไปไปแล้วไปเลย
อย่ามาชวนชิดชวนเชย ปีศาจเอยร้างเลยอารมณ์
ลมมาฝนมาจงอย่ามาพาระทม
เพียงโศกทรามเศร้าซม ฉันจะล้มตายแล้ว...
|
