สิ่งเดียวที่มาร้างไกลไม่คืน
พึ่งจะรู้รสความขมขื่น คล้ายเราตื่นจากการหลับใหล
เมื่ออยู่ไม่ชม ไม่เคยภิรมย์อาลัย
จากไปแล้วสิดวงใจคร่ำครวญหวนไห้เพียงชีวา
สิ่งเดียวที่เราหมองใจไม่คืน
จากไปแล้วจึงรักจึงชื่น รักใครอื่นไม่รักหนักหนา
เมื่ออยู่ไม่ดี ไม่มีหัวใจนำพา
แต่บัดนี้ถูกทรมา ครุ่นคร่ำร่ำหาอาลัย
ลงทัณฑ์ฉันเถิดคนดี
ยอมแม้ชีวีเพื่อแลกดวงใจ
คลายหมองอย่าจองเวรไป
โปรดจงอภัย คิดไปว่ากรรม
* เฝ้าคอยเมื่อใดหัวใจจะคืน
ป่านฉะนี้คงแค้นคงขื่น ถอนสะอื้นสุดรักสุดช้ำ
อย่าเปรียบประจาน ต่ำช้าสามานย์พันคำ
ต่อไปนี้เจ็บกลัวจำ ขอเพียงคำว่าจะคืนดวงใจ
(ร้องซ้ำตั้งแต่ *)
|
