อ่านและตอบกระทู้

สมาชิกแสดงความคิดเห็น แจ้งข่าวสาร

8 มี.ค. 2564
00170
เพลงสุนฯคือยาอายุวัฒนะ
เรื่องที่ส่งมานี้ถือเป็นเรื่องเล่าสู่กันฟังนะคะ เพราะไปเก็บตกมาจากเมืองกาญจน์เมื่อวันหยุดที่ผ่านมานี่เอง...

ดังที่ได้เล่าให้เพื่อนๆในห้องสนทนาฟังไปบ้างแล้วว่าพบคัมภีร์เพลงเดินได้เก่าแก่อยู่ฉบับนึง...
เรื่องมีว่าเมื่อวันหยุดเพื่อนๆพาไปฉลองความชราที่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งขวบ (ให้ฟังดูรู้สึกดี ว่ายังเด็ก) ที่เมืองกาญจน์ ในห้องอาหารเราได้พบกับคุณ ลุงท่านหนึ่งที่ถูกอกถูกใจกับเพลง "ปาหนัน" ที่คุณ ลุงปิ๊งนักปิ๊งหนา แถมชวนเราร้องเพลงคู่ ชนิดที่เราร้องไปร้องมาจนหลับตาร้อง (แต่ก็ไม่เลิกนะ) แล้วที่ร้องทั้งหมดน่ะเพลงสุนฯ ล้วน ๆ เลยละ จากนั้นคุยไปคุยมาทราบว่าคุณ ลุง (ปัจจุบัน อายุ 75 ปี เคยเป็นนักร้องของทหารเรือ) เสียภรรยาไป เมื่อ 11 ปีที่แล้ว...

ลูกเป็นชายล้วน ที่สังเกตได้คือท่านเดินทางทุกวันหยุดเพื่อท่องเที่ยว ที่สำคัญต้องมีเพลงให้ร้อง เรามองเห็นคนแก่ที่อยู่กับความเหงาต้องนอนกอดความหว้าเหว่ ลูกเต้ารึก็มีครอบครัวไม่มีเวลามาใส่ใจ สิ่งเดียวที่เป็นยารักษาความเหงาและการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักได้ ก็คือเพลง สุนทราภรณ์ ที่ท่านรัก (สรุปได้จากการพูดคุย แถมขากลับเลยพาท่านกลับด้วยซะเลย)...

มันจึงเป็นแง่มุมหนึ่งที่ทำให้เราเห็นได้ว่า คนเราหากเรารักและมีสิ่งใดสักอย่างหนึ่งเป็นที่ยึดเหนี่ยวแล้วละก็ ชีวิตก็จะยังมีชีวาและลมหายใจต่อไปได้ ต่างจากคนที่ไม่มีอะไรไว้ชื่นชมในหัวใจ ชีวิตนั้นก็จะอยู่ไปวัน ๆ เสมือนซากของสิ่งมีชีวิตที่รอวันผุพังไปตามกาลเวลาเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงขอแสดงความยินดีกับผู้ที่รักและมีเพลงสุนทราภรณ์ อยู่ในหัวใจทุกท่านว่า ท่านคือบุบคคลผู้โชคดีที่จะมีลมหายใจอยู่อย่างมีความสุขตลอดไป...


ผู้มีเพลงสุนฯในลมหายใจ (เมล์มา)15 มิถุนายน 45 เวลา 12:48 น.


โปรดอ่าน ก่อนแสดงความเห็น
โปรดหลีกเลี่ยงการใช้หลายชื่อในห้องกระทู้ เพราะอาจทำให้เกิดปัญหาในการเข้าบ้านคนรักสุนทราภรณ์ครั้งต่อไป