อ่านและตอบกระทู้

สมาชิกแสดงความคิดเห็น แจ้งข่าวสาร

29 พ.ค. 2563
00194
เสียงแห่งกาลเวลา
จะมีใครกี่คนที่มีเวลา สังเกตความรู้สึกของตัวเองขณะฟังเพลงว่ารู้สึกอย่างไรกับเพลงแต่ละเพลง วันก่อนมีโอกาสได้ฟังเพลงอยู่คนเดียว ฟังไปทำงานไป เอ..เพลินดีนะ ตอนนั้นทราบได้ว่าผู้จัดรายการเปิดเพลง เก่า แต่จากแผ่นซีดี เพราะเสียงจะชัดเจนไม่มีเสียงอะไรมาแทรกเลย ก็เพราะนะ แต่พอค่ำผู้จัดเปิดจากแผ่นเสียงต้นฉบับ เช่น แสนวิโยค ราตรี สวรรค์บันดาล และอีกหลายเพลง โอ้โฮ ทำไมเรากลับรู้สึกว่ามันมีทั้งความไพเราะ และเสน่ห์ แปลก ๆ ที่อธิบายไม่ถูก แต่มันเหมือนกับบอกเราว่า นี่แหละเพลงเก่า สุ้มเสียงกรอบแกรบ ซู่ซ่า ที่มีผสมปนเปอยู่ในเสียงเพลง ไม่ได้ทำให้รู้สึกรำคาญแต่อย่างใด เสียงของนักร้องผู้ล่วงลับอย่างน่าเสียดายเพราะกาลเวลา เป็นสิ่งที่หาไม่ได้ ไม่มีอีกแล้ว ต่อให้มีก็ไม่เหมือน เพราะไม่มีใครจะทำอะไรที่เหมือนกัน ชนิดโคลนนิ่งได้หรอก สิ่งที่รู้สึกขณะนั้นมันเหมือนกับเรากำลังได้เดินทางย้อนเวลากลับไปหาท่านเหล่านั้น ขณะที่ยังโลดเล่นอยู่บนเวทีโดยไม่รู้สึกตัว (อันนี้ต้องออกตัวว่า ไม่ได้เป็นญาติกับโดราเอม่อนนะ) อารมณ์อันพริ้วไหวในบทเพลงที่ได้ยิน เหมือนจะบอกกับเราว่า แม้วันเวลาจะผ่านไปอย่างไร แต่เพลงเก่าที่มีหลายคนแอบค่อนนั้น มันหาได้เก่าและจะต้องถูกลืมเลือนไปอย่างไรเลย หากกลับเป็นเสียงแห่งกาลเวลาที่ทรงคุณค่า และจะอยู่ในความทรงจำของผู้ฟังตลอดไป....



ผู้มีเพลงสุนฯในลมหายใจ....ส่งมา8 กรกฎาคม 45 เวลา 16:02 น.


โปรดอ่าน ก่อนแสดงความเห็น
โปรดหลีกเลี่ยงการใช้หลายชื่อในห้องกระทู้ เพราะอาจทำให้เกิดปัญหาในการเข้าบ้านคนรักสุนทราภรณ์ครั้งต่อไป