อ่านและตอบกระทู้

สมาชิกแสดงความคิดเห็น แจ้งข่าวสาร

20 ม.ค. 2564
00232
"ลูกเล่น" ในบทเพลง
ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้บทเพลง สุนทราภรณ์ มีความไพเราะและมีเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งคือ สิ่งที่ผมเรียกเองว่า "ลูกเล่น" ที่แทรกอยู่ในบทเพลง...

ตัวอย่างเช่น เพลงพรานไพร ในจังหวะวอลทซ์ที่คุณครู เอื้อท่านขับร้อง ตรงท่อนแยก...

...ลำธารละหาน ไหลซ่านผ่านภูผา
"เพลิดเพลิน" ชมปลา วนเวียนว่ายกลายอินทรีย์...

แต่พอท่อนแยกครั้งที่สอง...
...กวางทรายยั่วเย้า เคล้าคู่อยู่ริมหนอง
"ร่าเริง" ลำพอง คะนองวิ่งชิงกันจร...

ครู เอื้อท่าน หยุดซะเฉย ๆ ตรงจังหวะที่ควรจะเป็นคำว่า "ร่า" แล้วท่านรวบคำว่า "ร่า" ไำปติดกับ "เริง"..เราร้องตามมาเพลิน ๆ คิดว่าจะเหมือนเพลงทั่วไปคือร้องเหมือน "เพลิดเพลิน" ก็ชะงักทุกที แล้วอดอมยิ้มไม่ได้...ทำให้เพลงนี้มีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใคร...

น่าเสียดายที่ลูกเล่นแบบนี้ กลับถูกนักวิจารณ์ในคอลัมน์หนึ่งในอดีตต่อว่าว่าครูท่านร้องผิด...โถ ท่านแต่งเองร้องเอง ยังมีคนไป บังอาจ ว่าท่านร้องผิดเสียอีก...ต่อมาเมื่อมีการนำมาร้องอัดแผ่นใหม่ "ลูกเล่น" นี้หายไป...

มีเพลงอยู่เพลงหนึ่งที่ ครู เอื้อท่านแต่งทำนองออกมาฝืนความรู้สึกคนทั่วไปมากที่จะร้องตาม ตรงนี้แหละทำให้เพลงนี้มีความไพเราะจนเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง...ท่านเชื่อหรือไม่ ทั้ง ๆ ที่เป็นเพลงที่ร้องกันเกร่อทั่วบ้านทั่วเมือง...แต่ในปัจจุบันคนส่วนใหญ่ร้องไม่ถูกตามที่ท่านแต่ง ไม่ว่าจะเป็นการร้องออกทีวี ร้องตามห้องอาหาร รวมทั้งแกรมมี่โกลด์ สุนทราภรณ์ ไม่เว้นแม้แต่มิดี้ไฟล์เพลงนี้ที่มีเกลื่อนอินเทอร์เน็ต...ท่านทราบหรือสังเกตพบแบบผมหรือไม่ครับ...


โย่ง30 กรกฎาคม 45 เวลา 15:44 น.


โปรดอ่าน ก่อนแสดงความเห็น
โปรดหลีกเลี่ยงการใช้หลายชื่อในห้องกระทู้ เพราะอาจทำให้เกิดปัญหาในการเข้าบ้านคนรักสุนทราภรณ์ครั้งต่อไป