อ่านและตอบกระทู้

สมาชิกแสดงความคิดเห็น แจ้งข่าวสาร

28 ก.พ. 2563
04981
หนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ คอลัมน์ "จุดประกาย" ประจำวันพุธ ที่ 29 มิถุนายน 2554
ตัดตอนมาจาก บทความพิเศษ บี.เอส.โอ บรรเลงสุนทราภรณ์ จาก "ตื่นใจ" ไปสู่ "จับใจ" : เมื่อไรจะไปถึง "ครองใจ" บทความโดย เจตนา นาควัชระ

"........ ผมคิดว่าในระบบของสุนทราภรณ์ต้นแบบนั้น นักร้องโดดเด่น แต่วงดนตรีมีขึ้นมีลง ไม่อยู่ในระดับแนวหน้าเสมอไป คือ แข็งที่นักร้อง และอ่อนที่การบรรเลง ผมจึงคาดเอาว่าเมื่อได้วงอย่างบี.เอส.โอ.มาบรรเลงแล้ว ความแข็งแกร่งจะเกิดขึ้นทั้งในรูปของการร้องและการบรรเลงดนตรี แต่ผลที่ออกมามิได้เป็นไปตามที่คาดหวังไว้โดยสมบูรณ์ คงจะต้องกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า นักร้องบางคนที่ได้รับเชิญมาอัดเสียงและมาแสดงสดกับวงบี.เอส.โอ.นั้น ไม่อยู่ในฐานะที่จะ “สู้”กับวงซิมโฟนีขนาดใหญ่ได้ ทั้งนี้ไม่เกี่ยวกับพลังเสียงแต่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของความไม่เข้าใจว่าต้นแบบคืออะไร และศักยภาพของการเรียบเรียงใหม่คืออะไร จนรายการแสดงเมื่อวันที่ 18 ใกล้จะจบลงแล้ว ผมจึงหาคำตอบได้ว่าปัญหาอยู่ ณ ที่ใด เมื่อนักร้องประจำของสุนทราภรณ์ คือ พรศุลี วิชเวช ออกมาร้องเพลง “รักบังใบ” ได้อย่างไพเราะจับใจและกินใจ (ดังที่ทำได้อยู่เป็นประจำ แต่เหตุไฉนถึงได้รับอนุญาตให้ร้องเพียงเพลงเดียว) เธอเป็นศิษย์รุ่นสุดท้ายที่ได้เรียนกับครูเอื้อโดยตรง และครูเอื้อเคยกล่าวชมเธอไว้กับผม วิธีการร้องของเธอเป็นแบบที่ครูเอื้อเองชอบ เอื้อนได้อย่างละเมียด ควบคุมเสียงได้อย่างแม่นยำ ลีลาเหมาะกับเพลงไทยสากลที่แปลงมาจากเพลงไทยเดิม เรียกได้ว่าการร้องของเธอเป็นมาตรฐานสูงสุดของเพลงสุนทราภรณ์ ณ ขณะนี้ ........."

ศูนย์บริการสุนทราภรณ์1 กรกฎาคม 54 เวลา 20:51 น.


โปรดอ่าน ก่อนแสดงความเห็น
โปรดหลีกเลี่ยงการใช้หลายชื่อในห้องกระทู้ เพราะอาจทำให้เกิดปัญหาในการเข้าบ้านคนรักสุนทราภรณ์ครั้งต่อไป