อ่านและตอบกระทู้

สมาชิกแสดงความคิดเห็น แจ้งข่าวสาร

1 ธ.ค. 2564
00772
ฟ้าประทานรักมาให้พี่...
ฟ้าประทานรักมาให้พี่
แล้วไยหนอไม่ปรานี สาปพี่ให้ช้ำระทม
พรากน้องไปไกล ร้าวใจเหลือข่ม
รักเลือนเหมือนลมโชยไปไม่หวนคืนมา

ฟ้าประทานน้องมาให้พี่
กรรมเก่านั้นเฝ้าราวี สุดที่จะหมองอุรา
แต่นี้คงตรม ชู้ชมไกลตา
หนาวในวิญญาคอยแต่ผวาฝันหาดวงใจ

น้องเอยน้องรู้หรือเปล่า
ว่าพี่ปวดร้าวระทมขมขื่นแค่ไหน
ยามกินอาวรณ์ ยามนอนเร่าร้อนทรวงใน
ป่านฉะนี้ดวงใจน้องคงร่ำไห้โศกศัลย์

ฟ้าประทานรักเพียงผลาญพี่
นับวันหมองไหม้ทวี อกพี่สุดช้ำรำพัน
ชาตินี้มีกรรม รักจำไกลกัน
นับคืนคอยวันจนกว่าฉันถึงวันสิ้นลม
***********************************
เสียงเอื้อนหวาน ๆ ที่มีลักษณะเฉพาะของม.ร.ว.ถนัดศรีในเพลง "ตราบสิ้นลม" นี้ฟังได้ไม่รู้เบื่อ...
เคยฟังคุณชายถนัดศรีท่านกล่าวทางทีวีว่าเพลงนี้ครูเอื้อกับครูแก้ว (?ไม่แน่ใจว่าใช่ครูแก้วหรือไม่ ความจำเริ่มไม่ค่อยดีครับ) แต่งให้ท่านขับร้องเมื่อท่านเลิกกับภรรยาคนแรก...
เนื้อเพลงเป็นการตัดพ้อและอาลัยอาวรณ์ที่ซาบซึ้งกินใจมากครับ...แต่ตรงท่อนแยกที่ว่า "ป่านฉะนี้ดวงใจน้องคงร่ำไห้โศกศัลย์..." ทำให้ผู้ฟังอย่างผม (ที่เพิ่งจะหัดฟังเนื้อเพลงแบบจริงจัง ตอนที่มีเว็บนี้แหละครับ) เกิดข้อสงสัยว่าเพลงนี้น่าจะมีประวัติหรือเกร็ดเกี่ยวกับชีวิตในช่วงนั้นของท่านที่ท่านไม่ได้เล่าไว้ (อาจเพราะไม่มีเวลา)...ก็เลย..สงสัยน่ะครับ เพราะฟังแล้วรู้สึกว่าวรรคนี้ฝ่ายชายคิดว่า "ป่านฉะนี้ดวงใจน้องคงร่ำไห้โศกศัลย์" แล้วทำไมต้องคร่ำครวญถวิลหาอยู่ข้างเดียว...

แหะ แหะ..เรื่องแบบนี้ผมดูไร้เดียงสาไปนิด...ขออภัยครับ

โย่ง29 ตุลาคม 46 เวลา 21:14 น.


โปรดอ่าน ก่อนแสดงความเห็น
โปรดหลีกเลี่ยงการใช้หลายชื่อในห้องกระทู้ เพราะอาจทำให้เกิดปัญหาในการเข้าบ้านคนรักสุนทราภรณ์ครั้งต่อไป