อ่านและตอบกระทู้

สมาชิกแสดงความคิดเห็น แจ้งข่าวสาร

20 ต.ค. 2563
00980
เชื่อหรือไม่?ว่าเสรีเซ็นเตอร์ เปลี๊ยนไป๋
เชื่อหรือไม่?ว่า...เสรีเซ็นเตอร์ เปลี๊ยนไป๋ โดยริบหรี่
....มีโอกาส ได้ไปดูสุนทราภรณ์ ย้อนอดีต ที่เสรีเซ็นเตอร์ ครั้งล่าสุด หลังจากเคลียร์ภารกิจส่วนตัวอันยาวนาน
เชื่อหรือไม่ ? ว่า ก่อนที่ผมจะได้ชมการบรรเลงของวงสุนทราภรณ์ ผมมีความรู้สึก เอ่อ...จะบอกว่า สบายใจ - โล่งใจ และประทับใจ กับการมาชมการบรรเลงครั้งนี้ เอาสบายใจก่อน นะครับ
....คือเมื่อเดินเข้ามาบริเวณเวที ไม่มีคนเบียดเสียด-เข้าแถว-หรือส่งเสียงไม่พอใจ กันอีกแล้วครับ
....โล่งใจ-นั้น คือผมสามารถเดินเข้าไปที่จอง-ซื้อ บัตร ได้อย่างสง่าผ่าเผย โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนตะคอกเพราะความงกๆ-เงิ่นๆ รวมทั้งสายตาดูถูก (อันนี้ผมอาจคิดไปเองก็ได้ครับ)
....ส่วน ประทับใจนั้น คือ มีความ เปลี๊ยนไป๋ อย่างเห็นได้ชัด เช่น ระหว่างที่ผมเดินเข้าไปจองบัตรนั้น ยังอีกตั้งหลายก้าวกว่าจะถึง ผมเห็น(ถ้าตาไม่ฝาด)พนักงานของเสรีเซ็นเตอร์3-4คนยิ้มให้อย่างพร้อมเพรียงกัน
ผมรีบส่งยิ้มตอบ(อย่างระแวดระวัง) พอเดินไปถึงหน้าโต๊ะที่จองบัตร ก็ได้ยินเสียงหวานๆ(หวานจริงๆครับ ")นั่งตรงไหนดีคะ?คุณลุง " (แน่ะเรียกให้ผมดูหนุ่มขึ้นอีกเป็นกอง)ผมตั้งสติได้ รีบชี้ส่งเดช อีกตามเคย
เธอบอกว่า "ตรงนั้น เสาบังนะคะ ตรงนี้ดีมั้ยคะ? " ผมมัวแต่อมยิ้มอยู่ด้วยความปลื้มใจ หรืองัย ไม่ทราบ?เสียงคนข้างหลัง ตะโกนมาว่า "ปู่ เค้าให้มาจองบัตร ไม่ได้ให้มา เทสส์ หน้ากล้อง"
...ประทับใจอีกครั้ง -เมื่อได้บัตรมาแล้ว ผมยังมีเวลาไปซื้อของ-รองท้องอีกพักใหญ่ พอได้เวลา ผมก็เดินเพื่อจะไปนั่งตามหมายเลข ก็มีพนักงานชายของทางเสรีเซ็นเตอร์ เดินเข้ามาพาไปยังที่นั่ง (หลังจากผมนั่งแล้ว ผมเห็นคุณคนเดิม จูงมือผู้สูงอายุไปนั่ง)
.....ประทับใจ-ตกใจด้วย คือทุกท่านที่ไปนั่งชมที่เสรีเซ็นเตอร์ คงจะเห็นแล้วนะครับว่า ที่เก้าอี้เค้าจะเรียงเป็นแถวโดยมีเชือกฟางมัดอย่างแน่นหนา เพื่อให้ติดกันเป็นแถวๆละประมาณ 10 ตัว ซึ่งก่อนหน้านี้ ผมเห็นคุณป้า-คุณยาย "มือกรรไกร แอบตัด" หลายคนเลยทีเดียวครับ พอการบรรเลงเริ่ม "มือกรรไกรทั้งหลาย เริ่มหันหน้าซ้าย-ขวา สอดส่ายสายตาไปรอบๆ รอบแรกไปทางพนักงานก่อน ว่า ยังอยู่แถวนี้ ป่าว? พอเห็นว่าไปแล้ว กวาดสายตาไปรอบๆ (พอผ่านมาทางผม ผมรีบหลบไปมองนักร้อง อย่างมีเชิง) อย่างช้าๆ ว่ามีใครสนใจหรือเปล่า พร้อมๆกับเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือ ควักกรรไกร หลายขนาดขึนมา ในวินาทีนั้นเพลงของเจมส์ เรืองศักดิ์ ก็ดังขึ้นรอบๆตัวผม จับใจความได้ว่า "ฉับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
เมื่อทุกคนเสร็จภารกิจเสื่ยงตายแบบสายลับแล้ว ต่างก็พากันขยับเก้าอี้ ตามอัธยาศัย (มีเสียงถอนใจจากคุณยายท่านหนึ่ง ที่ได้ร่วมภารกิจสุดเสี่ยงนี้ด้วย เสียงดัง เฮ้อ!!)
...ที่เล่ามาเสียยาวเหยียด เพื่อจะถามท่านว่า เชื่อหรือไม่ ? ณ วันนี้ ไม่มีแล้วครับ !! ไอ้ภารกิจเสี่ยงตายหรือมือกรรไกรแอบตัดอะไรนั่น ที่ผมทราบว่าไม่มี เพราะ ระหว่างที่ผมกำลังเริ่มเคลิ้มไปกับการบรรเลงของวงสุนทราภรณ์ สักประมาณครึ่งเพลง ผมเริ่มรู้สึกว่า มีมือๆหนึ่งเลื้อยมาทางสะโพกด้านขวาของผม ความรู้สึกแรก ผมค่อยๆหันไปทางภรรยา เอ๊ะ.! ภรรยาผมไม่เคยรุ่มร่ามอย่างนี้นี่หว่า หรือจาเป็นคุณยายทางขวาผม
ระหว่างที่กำลังจะคิดว่า เราก็เสน่ห์ ไม่เบานี่นา เสียงฉับๆๆก็ดังขึ้น พร้อมเสียงห้าวของ เจมส์ ว่า ขอโทษนะครับๆๆๆ ท่านเชื่อหรือไม่? พนักงานของเสรีเซ็นเตอร์ครับ กำลังร้องเพลงเจมส์กันอย่างพร้อมเพรียงกันเลยครับ ฉับๆๆๆๆๆๆๆ
.......หลังจากนั้นผมได้ฟังการบรรเลงอย่างมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมาก่อน
......ในวันผู้สูงอายุนี้...ผม ขอขอบคุณเสรีเซ็นเตอร์ - วงสุนทราภรณ์ คุณอติพร ครูดำ- ผู้จัดการ-พนักงานที่น่ารัก-และผู้ที่เกี่ยวข้องทุกท่าน ที่ได้ให้เกียรติ ผู้สูงอายุ-ลูกค้า-แฟนเพลง ขอบคุณจากใจจริงครับ

ริบหรี่(คนแก่ชอบบ่น)10 เมษายน 47 เวลา 14:57 น.


โปรดอ่าน ก่อนแสดงความเห็น
โปรดหลีกเลี่ยงการใช้หลายชื่อในห้องกระทู้ เพราะอาจทำให้เกิดปัญหาในการเข้าบ้านคนรักสุนทราภรณ์ครั้งต่อไป