|
|
(โคลงสอง)
ไกรเกียรติเกริกกล่อมหล้า
เนาเนิ่นนับนานช้า หนึ่งนี้ วินัย
เสียงใครไหนเล่าแม้น
ควานทั่วคามเขตแคว้น ไป่สู้เสียงสวรรค์ ท่านเฮย
โลกหมองมองหม่นไหม้
คราท่านคลาลาไร้ สู่ด้าวแดนสรวง
ดุจดาวจันทร์นั่นสิ้น
สูรย์แผ่พลันแดดิ้น พ่างพื้นภูมิลบ จบกาล
จงสุขสบแซ่ซ้อง
ขับร่ำประเลงร้อง พรั่งพร้อมพรหมอินทร์ เทอญนา
(โคลงสี่)
เลอภพจบแหล่งหล้า แดนใด
เป็นหนึ่งคือวินัย แน่แท้
ยงเกียรติก่อเกริกไกร ใครเท่า
เนาเนิ่นนับนานแล้ แซ่ซ้อง สรรเสริญ
เสียงขับฤๅแค่เพี้ยง คนธรรพ์
เทพร่ำฤๅเทียมทัน ท่านได้
ควรเพียงหนึ่งในพัน พึงกล่าว
หาทั่วทุกทางไซร้ ห่อนได้ ไป่มี
โลกหมองมองหม่นไหม้ ไปพลัน
ยามท่านลับดับขันธ์ สู่ด้าวฯ
ราวสูรย์เหล่าดาวจันทร์ จากฝั่ง ฟัาแฮ
ราวแผ่นภพภูมิร้าว ล่มม้วย มลายสูญ
เชิญสุขเสพสู่สร้อง แดนสรวง
ขับกล่อมกลางเทพปวง ท่านไท้
หรหมอินทร์อิ่มเอิบทรวง ทวยทั่ว
เพลินร่ำลำนำไว้ อย่าไร้ โรยรา
3.
นิมิตสวรรค์
|
|